kaç harf eklesem de kifayet etmez artık
yırtılır hançereden çıkarken ah amansız...
tarçın kokulu ellerinle tut ellerimi,
ellerinde eskitme çiçeklerden solgun bir zaman
ah zayıf omuzlarından geçti anladım artık
anladım düşe kalka büyürmüş insan bitamam...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta