Ölüydü soğuk kaldırımlarda çaresizce yol almak ve yaşamaktı nefessiz soluklanmak kimsesiz.
Bir an yaşamak; hatırlamaktı yaşadığını sıcacık bir toprağa dokunduğun zaman ve iz bırakmaktı sessizce huzurun eşiğinde...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta