Bir ömür onlar için çalıştım ve didindim.
Büyüdüler, bakarlar bana diye sevindim.
Meğerse yanılmışım çok vefalı? çıktıklar.
Tutup yaşlıdır diye bir eve kapattılar.
Yeşil, kırmızı, mavi; pembe tuğlalı evler,
Bir de benim gözümle burayı bir görseler!
İhtişamlı odalar, yerler parke ve mermer.
Huzur veriyorsa yavrum, gel sen bir gün kalıver.
Dışardan bir görseniz her yeri desen desen.
Bana geceler siyah çarşaf; gündüzler sanki kefen
Şimdi söyler misiniz böyle huzur olur mu?
Yavrularından uzak anne huzur bulur mu?
Kocaman bir tabuttur, huzurevi dedikleri.
Daha ölmeden yavrum koydunuz diri diri.
Hani ha yaşlandık ya nasıl olsa öleceğiz.
Bize bir kefen, tabut bir de mezar gerektir.
Kayıt Tarihi : 2.4.2007 21:25:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Belki oradaki anneler çocuklarına sitem etmez ama ben oraya bırakılan tüm anneler adına sitem ediyorum gerçekten imkanı olup da annesini veya babasını sözde huzurevine bırakanlara. Tabi buradaki huzurevi çocukları olmasına rağmen orda kalmak zorunda olanların kaldığı bir bir huzurevi. Yoksa yaşlı kimsesizleri korumak için kurulanlara hiçbir lafımız olamaz. Bir de huzurevi ismi hep aklıma takılır bence huzurevi değil de yaşlı evi olsa belki de çocuklar daha az özenirler belki de insafa gelirler.
Tebrikler dost şair.
Selâm ve dua ile...
TÜM YORUMLAR (1)