O, huzurevinde yaşayan bir konuktu
Ne odasını sevebilmişti, ne de odası onu
Ne odasına alışabilmişti, ne de odası ona
İşte o kocaman dünyası, küçücük bir odaya kapanmıştı.
Huzurevinde huzur bulamayan bir eskiydi o
O bir aile eskisi, o bir yaşam eskisi
O bir İstanbul eskisiydi
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta