Huzur dedikleri, yalan değil, kustuğum zehrin sonu,
Binlerce kilometre ötede, çelikten kurulmuş bir kuyu.
Bir insanın sesinde saklı kalmış zavallı bir teselli,
Ne gariptir, en büyük acıya bile bile gebe bu deli,
Bir şairin dediği gibi; "Sesinde sarılmak vardı" derken,
Lakin o ses, şimdi mezarımdan kalkan iğrenç bir uğultu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta