Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Birileri gelir ışığa açılan pencerenin perdesini bir çeker! Ah geç kaldım olmasın, huzur insanoğlunun aradığı bir durum değildir.
Evrende insan varken ve insan yokken yaşanılan dönemleri araştırınca insanın huzurdan ziyade, huzursuzluk ile beslendiğini görüyoruz.
Ya düşünsene hocam, Allah insanı yaratmış şu elmayı yeme demiş! Gitmiş onu yemiş. Kısacası durum bu yani.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta