Hüzünlü sokağım
Gecenin Karanlığında parlayan ay
Düşme sakın bu hüzünlü sokağıma
Orda ben varım,acılarım göz yaşlarım var
Elim, eline uzanmış tutamaz olmuş
Aşkı fısıldayan bu mehtaplı gecede
Duyuldu duyulacak yüreğimin vuruşu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta