Hüzün Ve Yalnızlıkk Şiiri - Hamit Atay

Hüzün ve Yalnızlık
Hüzün sarar dört bir yanımı,
Sessiz bir yolda yürürüm yalnız.
Adımlarımın sesi yankılanır,
Boş sokaklarda, gecenin kucağında.

Yalnızlık bir yorgan gibi üzerimde,
Soğuk bir nefes gibi tenimde.
Dostlar uzak, sesler sessiz,
Kendi gölgemle konuşurum ben.

Hüzün bir deniz, dalgalarla boğar,
Kalbimde fırtınalar kopar.
Ama kimse bilmez,
İçimde saklı o sessiz çığlığı.

Yalnızlık,
Bir eski şarkının mırıldanışı,
Kırık bir pencerenin ardında,
Gözyaşlarımı gizlerim ben.

Ve yine de,
Hüzün ve yalnızlıkla dost olurum,
Çünkü onlar,
Beni ben yapan,
En gerçek parçalarım.

Şiir Hamit Atay