Her duygunun anasıdır; Hüzün.
Kimi gözyaşlarını akıtır, kimi yalnızlığı yaşar...
Oysaki; hepsinde aynıdır.
Hüzün, tebessümün kardeşi ise hep bir aradadır...
Soğuk gecelerde; yalnızlığınla beraber iken, bir şiirin mısrasından yada bir melodiden çıkar gelir, karşına.
Çoğu zaman; canını acıtır, yaşamını umutsuzluğa iter.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta