Hüznümü demiryoluna döktüm
bir kutu bira eşliğinde
annemin ördüğü danteller
görüşümü kapattı
duvaklar altından baktım sana
bir tren tekerleği tıkırtısına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel ahmet bey, güzeldi işte.. Özgün..
güzel şiir tebriklerrr
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta