Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ayın on dördü gibiydi yüzü
Çelimsizdi, yüreğindeydi gücü
ama gücü yetmedi yüreğini taşımaya.....çok akıcı içten ve bir okadar da hüzünlü dizeler...yaşanmışlık payı çoktur sanırım eline sağlık Sevgili Zafeer... Ablan
Melekler hep omuzbasimizda olmadi mi:)??
Ve bizler hep melekleri sevmedik mi?
Tebrikler selamlar kardeş...
güzel..ve akıcı keyif alıyor insan...
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta