Hüzün Şiiri - Nizamettin Selvi

Sen benden yüz çevirdin düşmanımın sözüyle
Gönlümün ortasına alevler o gün düştü
Gidişini gördükten sonra dünya gözüyle
Dikili taş kalmadı ülkem topyekün düştü

Seni aradım durdum sokak sokak dolaştım
Kâh çölleri boyladım kâh karlı dağlar aştım
Gün batarken her akşam yokluğuna ulaştım
Her sabah nasibime yeni bir sürgün düştü

Eksiklerimi dizdim vuslat türküleriyle
Yeniden yola düştüm sabahın seheriyle
Seferim süslenmedi kavuşmak zaferiyle
Her akşam ızdırapla yeni bir düğün düştü

Taşların arasından sular süzüldü gitti
Yollarda yaya kaldım atlar çözüldü gitti
Bahar bile halime baktı üzüldü gitti
Ellerime kurumuş sarı bir sürgün düştü

Ne vakit bulur kalbim derdinin devasını
Durmadan duyuyorum katlinin fetvasını
Ölmüş umutlarımın yaptılar helvasını
Bir kepçe tabağıma bilsen her öğün düştü

Kardelenler açıyor sıra sıra dağlarda
Baharlar kutlanıyor sıra sıra bağlarda
Kalanlar ölmüşüne bir kaç hafta ağlarda
Dört mevsimde payıma yalnızca hüzün düştü