Hüznün nöbetinde rast geldim
Kucaklayarak geceyi saran ufuğa…
Ve gözlerim yalnızdı
Uykusuz gecelerin korkak sokaklarında.
Hüznün nöbetinde rast geldim arkadaşıma
Hüzne dek geldim
Ve sevince elveda!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gerçekten hüzün dolu bir söyleyiş...Bu nöbeti hep siz tutmuyorsunuz umarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta