Hey! Burada bir hüzün var,kimin acaba?
İstanbul iniltilerinde köşeye konmuşcasına.
Sahipsiz emanet gibisin ruhumda,titriyorum
Almaya gelenin olur diye, yalan düşünüyorum
Renk ve sesin duyumunda Seni ayıklıyorum
Manasız bekleyişler uyduruyorum...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta