Boynu bükük, gülleri
Ağlar durur içimde, ben ağlarım
Küser ağaçlar kopar dalından
Kalmaz bahçemde ne çiçek ne gülün
Kararır üzerime bulutlar
Hüzün kaplar içime birden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hüzün damlacıkları yansımış dizelere...
Kaleminiz daim olsun.
Saygıyla/ Ayşe
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta