Hüznüme Sar Beni Şiiri - Ömer Dengiz

Huznüme Sar Beni

Hüznüme sar beni
Beyaz gecelerin hatirina,
Güneşe hasretim, kızilligina
Bozkırlar kadar boş ve yorgunum...
Senin gibi kokmuyorsa
Bana gereği yok gülün,
Toprakta ayak izine alnımı koymuşum.

Ayrılık vaktini çağıran rüzgarın peşinde koşan sonbahar olmak mı?
Solgun ve saŕı yaprakların sesini duymak mi?
Acıyı yüklenip taşımak mi?
Bir ömrün hasatı mı?
Yoksa
Kutsal bir aşkın yüklendıği
Göçün hasrete yolculuğu mu bu an...

Ben güz yağmurlarıyla ıslak doğmuş,
Muhabbetin çocuğuyum...
Bütün yüklerinden azâde olmuş,
Saf ve berrak, pırıl pırıl akan
Bir su gibi dört mevsim dolmuşum...
Yüreği buz tutmus ve yanmış,
Avuçları göklerle buluşmuş
Zaman ve mekan üstü
Ben olmazı ummuşum.
En sonunda seni bulmuşum...