Sardıkça merak çıkmak ister çarşıya,
Boyun büker insana kaşıya kaşıya.
Çalıştırır onu bunu,okşaya okşaya.
Akşamleyin, celâlleşerek girer eve.
El uzatır ekmeğe, yer geve geve,
Sofrada küfür eder söve söve.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Can çıkmayınca huy çıkmazmış derler,
Allah ahlakımızı güzelleştirsin..saygılar hocam
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta