Düşünmeyi seviyorum ben
Tüm geceler seni düşünmeyi
Yaşamayı seviyorum ben
Bir ömür seni yaşamayı
Güneşi seviyorum ben güneşi
İçimi iliklerime kadar ısıttığında
Bir akşam vakti
Yeni İstanbul’un betonları arasında
Soğuk, ürkütücü kaldırımlarda
Yürüyorum bir başıma
Bu soğuk önceleri üşütüyor beni
Her attığım adımda
İstanbul geceleri seninle bir başka şimdi
Eskiden tüm sesler kulağıma aynı gelirdi
Bu akşam denizin sesi ayrı, rüzgarınki ayrı geldi
Ateşli yüreğim sevginle birleşip serin sulara girdi
Güneş mi? Güzelliğinle oda tepenin arkasına sindi
Gece yıldızların en güzeli sendin, oda yanıma indi.
Razıyım hiç durmadan, bin azap çektirsinler,
Dayanırım senin için gelen azaba
Bir senin üzülmene dayanamam.
Razıyım her gün her gün ölmeye
Dayanırım aşkla gelen ölüme
Güçlü ol diyorsun güçlüyüm be gülüm
Sensiz kalabilecek kadar güçlüyüm,
Seni sevmekten vaz geçebilecek kadar değil!
Her acıya katlanabilecek kadar cesur,
Bir o kadar da yürekliyim,
Uğrunda ölümü göze alacak kadar,
Ben buyum her yerde, her zaman
Aşkımı haykırım alabildiğine
Sevdim mi tam sevmişimdir
Seni sevdiğim gibi
Yitik sevdalarım olmadı hiç
Çünkü ben bir sana sevdalandım
Aşkın gelişinin belli olamadığı gibi
Gidişi de belli değildir
Belli olan tek şey
Bendeki aşkın hiç bitmeyeceğidir.
Hep demez miyiz?
Gayrı yalan diye başladığımız
Ben seni çok özledim
Sana sarılmayı, sarılıp koklamayı
Sımsıcak kalp atışını
Ellerimin arasından
Akıp giden saçının titrek
Tellerini özledim.
Güneş beni terk etmeden,
Deniz kıyıyı dövmeden,
Ay geceyi aşmadan,
Karanlığa karışmadan gel.
Başım yastığa değmeden,
Bana aşkı sordular, anlat dediler,
Aklıma ilk sen geldin sevdiğim.
Başladım anlatmaya;
Yediğim yemek, içtiğim su
Aldığım nefes.
Tek başına bir kainat,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!