Hüseyin Kekiç Şiirleri - Şair Hüseyin Kekiç

canım annem
telli küçük bir mutfak dolabın vardı hani
raflarında dantel örtüler
içinde çinko tabaklarla
duvarda asılı duran

gözlerini
alıp gözlerimden
yakamozun değdiği kızıl suya bıraktın
çıtlatıp ince parmaklarını
“yazar mı beni de kalemin'
dedin de hani

yalnız
sessiz
soğuk gecelerde
al koynuna
sarıl yat
ısıtsın seni de

unuttum yazlık evleri
sabahları
yaz akşamlarını unuttum

günebakan çiçeklerini
yeşile kesen maviyi de unuttum

yazık oldu bu gençlere
bazıları genç yaşta öldü
bazıları hızla köşeyi döndü

evet evet
yazık oldu bu gençlere de

bugün senin
heyecanlısın biliyorum
dudak altından gülüyorsun

bu yıl
en değerli

ansızın
geldi soru
açıktı
anlaşılırdı
- siz öğretmen misiniz?

giyince katiller sırayla
soğudum
en sevdiğim maviden

ve çıkarıp kurtuldum
kareli ceketimden

gazoz kapağından
oyuncaklar yapardın
kavanoz dolusuydu
misketlerin
ki
başka oyuncak görmedin

gönüllü körebe oldum
her oyunda

ve
düştüm peşine
gözlerim bağlı