Hüseyin Çubuk Şiirleri - Şair Hüseyin Çubuk

Milyarlarcası, bir tek namus sözcüğünün ardına gizlene bilecek kadar yavşaktır; namussuzlar!

Hüseyin Çubuk

Çocukken hep bir an önce büyümek isterdim..
Sonra gün geldi büyüdüm..
Ve ne yazık ki, ben büyüdüğüme hiç sevinemedim..

Çünkü; Büyüdüğümde, insanın en namussuzunu, namus cinayetlerinin ardında,

Din, insanlığın kanseri!dir
Ve dolayısıyla;
İnsan ise, dünyanın kanseri!

/h.ç

Benim için değil;
Eğer üzüntünüz, geçmişte öldürdüğünüz kendi insanlığınız için ise;
Sizinle dost olabiliriz..
Değilse; sadece akrabayız..
Ya da, eski bir tanıdık.. hepsi o kadar..

Bakmayın şiir diye karaladıklarıma;
Benim asıl şiirlerim yüreğimdedir,
ve onlar konuşamazlar..
Tıpkı, yüreğimdeki sessiz acılarım,
sessiz çığlıklarım
ve sessiz isyanlarım gibi..

Ruh, insanın psikolojik halidir; O, insan yaşamıyla vardır..

Ruh, bir çiçeğin saldığı koku - sobada yanan bir odundan yayılan ısı - elektrik enerjisinin, bir florasanda dönüşen ışığıdır...

Yani; İnsanı insan yapan, ne ödül umudu, ne de ceza korkusudur!
İnsanı insan yapan; Vicdanıdır..

Alınteri hırsızları ne kadar mal mülk sahibi olursa olsun!
Gerçekleri yazan kalemimle ben, alınterimi gasp eden bir hırsızdan her zaman daha zenginim!

Hüseyin Çubuk

Alınteri hırsızları bir kat namussuz ise; Onların namussuz olduğunu bildiği halde, onlara namussuz değilmiş gibi davranan kişiler, iki kat namussuzdur!

Çünkü; Namussuzlar gücünü, namussuzluklarına gözyuman kişilerden alır!

Hüseyin Çubuk

Ah Ulan Fesad-ı Kara!
Bu Seninki, Ne bitmez Kinmiş!
Geçmişinde de, Puştun!
Ve yaşlılığında da, Yine Halâ Puştsun!

Sömürü zincirini üç tip insan oluşturur;

Akıl verilen bir tanrı, herhalülkârda yok hükmendedir!
/h.ç