Hüküm dağıtan benlik Şiiri - Aysel Eğrek

Ey nefis! Kime hüküm kesersin, hangi kudretle?
Kimin akıbetini tayin eder, hangi özle ölçersin?
Bir damla kandansın, bir nefeslik can,
Lakin sanırsın ki gökler senin fermanınla döner.

Kendi kuralarınla kurarsın âlemi,
Doğruyu, eğriyi sen biçersin,
İnandığını yüceltir, reddedeni yok sayarsın,
Lakin bilmezsin; her yok edişte, bir yanın eksilir sessizce.

Narsistliğin ile örersin duvarlarını,
O duvarlarda yankılanır kendi sesin,
“Ben haklıyım!” diye bağırırsın;
Oysa yankı bile senden kaçar, Hakk’ın sesini duyamazsın.

Sen hüküm verirsin, lakin hüküm çoktan verilmiştir,
Kendi kaderinde kaybolursun fark etmeden.
Bir zaman gelir, o yücelttiğin benlik çöker,
Geride sadece sessiz bir pişmanlık kalır.

Ey zalim benlik, adalet mi sandın buyruğunu?
Sevgiye zincir, vicdana duvar ördün.
İnsanlığı yönetmeye kalktın —
Oysa kalbini bile yönetemedin.

Ve sonunda,
Bir bakarsın, ne kralsın, ne kul...
Sadece hükmüne tutsak bir ruhsun,
Cehennemini kendi elinle kuran bir “insan"