Hüküm Şiiri - Nedim Çekin

Dosya No: Vicdan
Suç Yeri: Sokaklar ve zihinler
Sanık: Bu düzen
Müşteki: Bir kuşak
Ben bu hayata
Kasten, planlı, sistematik
Yoksun bırakıldım.
Delil-1:
Çocukluğumda yarım kalan cümleler
Delil-2:
Anadilimden koparılan kelimeler
Delil-3:
Geleceğimden tahsil edilen umut vergisi
Sanık sistem,
“Olağan” diyerek
Olağanüstü bir hayat dayattı.
Sokağa çıkmak suç,
Düşünmek yasak.
Ama ben susmadım.
Susturuldum…
Ama suskunluğum dolu.
Sevmek suç sayıldı,
Hatırlamak örgüt faaliyeti,
Sormak,
Devletin birliğine tehdit olarak kayda geçti.
Tutanağa geçsin:
Bu ülkede akıl
Delil yetersizliğinden tutuklanır,
İtaat
Takipsizlik alır.
Tanık kürsüsüne çağırıyorum:
Annemin gözaltında büyüyen sessizliğini,
Babamın maaş bordrosundaki eksilmeyi,
Ve sokak ortasında
Kimliği belirsiz bir kurşunla
Hayattan düşen çocuğu.
Sanık avukatı diyor ki:
“Bireysel bir çöküştür.”
İtiraz ediyorum, sayın hâkim:
Bu bir birey değil,
Bu toplu bir çökertme operasyonudur.
Bedenim delil torbası,
Ruhum kriminal incelemede,
Düşüncelerim
Örgütlü bir bilinç sayılmıştır.
Mahkeme şunu bilsin:
Ben aklımı yitirmedim.
Aklım yasadışı ilan edildi.
Ama gün gelir,
Bu toprak kendini savunurken,
Ben bir mısra gibi
Dosyadan düşerim.
Ve karar ne olursa olsun:
Şerh düşüyorum tarihe:
Bu dava kapanmaz,
Bu dosya zamanaşımına uğramaz.
Çünkü
Hüküm giyen biz değiliz,
Hüküm veren bu düzendir.
Ama biz hâlâ buradayız.
Ellerimiz boş,
Ama yüreklerimiz barikat.
Susmayacağız.
Unutmayacağız.
Dağılmayacağız.
Ve bilinsin:
Direniş artık bir ihtimal değil,
Direniş bizim adımızdır.