Bu geniş ve büyük ev hapishanemiz,
İki kişiye fazla, odaları hücrelerimiz,
Çocuklarla otururken, normal gelirdi,
Anladık ki bize göre büyükmüş evimiz.
Beni camide eşimi de, AVM de ararlar.
Kapımızı kızlarımız veya torunlar çalar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta