Zarfını açtığımda mektuplarının
Sayılı voltaların
Tonlarca ağırlaştırdığı bacaklarımı
Sınırlı zamanlara inat
Tüm aydınlık yollarda koşturacağım
Durmadan dinlenmeden..
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Okuduğum ikinci şiirinizde de dikkatimi ilk çeken, kararlı biçeminiz oldu. Bilincinize sağlık...
Yayılmacılık illeti, dünyayı koca bir hapisaneye çevirmiş. İçeridekilerin bedeni, dışarıdakilerin beyinleri tutsak edilmiş. Suyu kesilmiş karanfiller çiçeğe durmuyor artık. Köklerinin ihanetine mi uğramışlar? Fırtınalarda kırılan dallarının yerine çıkmamış mı yenileri? Toprağı mı eskisi kadar bitek değil?
Bir gün daha bir gürleşecek mutlaka. O bir gün ne zaman gelecek? Bizim için geç olacağı belli de çocuklarımız görebilecek mi? Ya da bir karanfil çiçeğinden bakabilecek miyiz o güne?
Yüreğin ve kalemin susmasın umudumun bacısı.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta