Hovarda mısralar çöplüğü, ruhumun en dip fersahları
Mürekkep damlamış kirli sahifelerin dipnotlarına
Ucu kıvrılıp yakılmış, anasiklopediye çalan müsvettelerin
İçinde anılarım yazılmış, en acısından dem vurup en tatlısından kahkalarda tef çalan
Kalbimdeki kırıklar kabuk tutmuş, en koyu dallarına hayatın
Umutlar savrulmuş damlalarına gözyaşı yapraklarımın
Esip gürlemiş ruhumda, şimdileri sukut zikreden acziyat
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta