Hovarda mısralar çöplüğü, ruhumun en dip fersahları
Mürekkep damlamış kirli sahifelerin dipnotlarına
Ucu kıvrılıp yakılmış, anasiklopediye çalan müsvettelerin
İçinde anılarım yazılmış, en acısından dem vurup en tatlısından kahkalarda tef çalan
Kalbimdeki kırıklar kabuk tutmuş, en koyu dallarına hayatın
Umutlar savrulmuş damlalarına gözyaşı yapraklarımın
Esip gürlemiş ruhumda, şimdileri sukut zikreden acziyat
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
