Sen olmayınca güllerin rengi soluyor,
Onların değil yalnızlığın kokusu çıkıyor.
Meşhur bir resmin boyası gibi akıyor kalbim,
İç kanaması durmuyor.
Sersemlemiş bir sinek gibi vızıldıyor hayat.
Koparılmış bir çiçeğin kokusu gibi,
Fazla uzun sürmez,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta