Hoşçakal Şiiri - İhsan Yılmaz

Hoşçakal

İhsan Yılmaz

Hoşçakal sevdiklerim, dostlarım,
Birlikte aynı göğün altında yürüdüğüm insanlar...
Hoşçakal gökyüzüne umutla bakan
Esmer yüzlü çocuklar.

Hoşçakal güzel yürekli halkım,
Acıyı ekmeğe katıp paylaşan,
Yoklukta bile gülmeyi unutmayan
Yiğit insanlarım.

Hoşçakal gün yüzü görmemiş sokaklar,
Kurşun seslerine karışmış türküler,
Yaralı duvarlar ve yarım kalmış düşler...

Hoşçakal kan kokan sevgili ülkem,
Her karış toprağında bir hikâye saklı,
Her taşında bir ağıt, her dağında bir özlem.

Ben gidersem ardımda kalsın sesim,
Bir çocuğun gülüşünde,
Bir annenin duasında,
Bir dostun yüreğinde.

Ve bir gün barış gelirse bu topraklara,
Ben olmasam da bilin ki
En çok onu bekledim.
Hoşçakal... Ama umut hiçbir zaman hoşçakal demesin.

Haziran/2026