Hoşçakal Şiiri - Hamit Atay

Hoşçakal

Hoşçakal…
Kolay söylenir, zor yaşanır.
Bir harf eksilirken dudaktan,
Bin parça dökülür yürekten.

Gidişin sessiz olur bazen,
Ama ardından çığlıklar kopar içte.
Kimse duymaz seni haykırırken,
Çünkü dışın sustuğunda,
İçin konuşur en derinden.

Hoşçakal dedin ya sen şimdi,
Ben sustum…
Çünkü kelimeler yetmez her vedaya.
Ve bazı ayrılıklar,
Sadece kalpte yaşanır,
Kimsesiz dualar gibi.

Ben seni anılarla uğurluyorum,
Bir şiir bırakarak ardından.
Belki dönersin bir gün,
Ya da sadece adını fısıldar rüzgar kulağıma.

Ama ne olursa olsun,
Sen hoşça kal…
Ben zaten hiç tam olamamıştım ki sensiz.
Eksik başladım, eksik giderim.
Ama yine de,
Hoşçakal deme bana…
“Hoş bak kendine” de, olur mu?

Şiir Hamit Atay