Çekip giden hep ben oldum,
Kendimi; dağlara, denizlere ve katran karası sarılmış gecelere vurdum.
Bir yanı ezilmiş,
Ve her su alışında biraz daha batan tekne gibiydi yüreğim.
Oysa demir attığımız bu limandan,
Kaç kaçak sevda uğurlamıştık azgın dalgalardan.
Artık bende bittim.
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
Devamını Oku
Değmez,
bu bahiste
geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saclarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta