Hoşça kal Şiiri - Zeyneb İçli

Hoşça kal en sevdiğim yabancı.
Bir vedanın değil, idrak edilmiş bir tamamlanmışlığın sesi dolanıyor yüreğimin dehlizlerinde. Varlığın günlerin akışına serptirilmiş silik bir ışık gibiydi; ne göz alıcı ne de karanlık.
Lâkin yokluğun eşyaya sinen bir sükût bıraktı.
Şimdi ise varlığın, zamanın içinden sessizce çekilmiş bir nakış gibi kaldı bende. Adın ise,dua ile hatırlanan eski bir kelime gibi. Ne tekrar edilen ne unutulan.
Darılma bana ,yanlış yahut eksik değildin tamamlanmış bir imtihandın. Zaman denilen kalbur eksiltirken çoğaltı seni, hatırladıkça da kaybolan bir muamma oldun. Ne dönüşe bir beklenti ne geçmişe varan bir niyaz taşırım heybemde şimdi.
İçim hüzün dolu ,beyaz inciler dökülüyor ruhumdan lâkin sevmeyi olduğu kadar sonsuza çalan bir özlemeyi de mûtenâ köşemde yaşayacağım tesellisiz.
Hoşça kal en iyi dostum ,yoldaşım, ailem, hayat bizi nereye götürürse götürsün içimde bir parçam hep sana tutunacak. Hasretle selam ederim..