İçi bulanık düş kapanı hapsine mahkum
Ucunda ki ışık belli belirsiz
Hoş koku edası
Bu şehir artık çok büyük ve esrarengiz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gönül dostum; Allah kimseyi kokusuz bırakmasın. Selamlar...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta