Hor bakma şu aleme Şiiri - Murat Ülkü

Hor bakma şu âleme, her can gizli bir hazne,
Kırma sakın kalpleri, sığmaz hiçbir tartıya.
Garez eken yüreğe, huzur uğramaz sözde,
Düşmanlık bir yüktür ki, zehir katar uykuya.

Ne renk ayırsın bizi, ne dil ne de bir mezhep,
Aynı göğün altında, aynı nefese muhtaç.
Nefret köhne bir kilit, sevgi mukaddes sebep,
Gönül kapılarını, muhabbetle gel de aç.

Yunus gibi bakalım, yaratılan her şeye,
Toprak ortak yatağımız, güneş ortak ışık.
Gerek yok bu dünyada, kinle galip gelmeye,
Yeter ki ruhumuzda, yansın o kutlu ışık.

Kimse kimseden nefret, etmesin bu cihanda,
Kısa yoldur bu hayat, bir nefeslik mola bu.
Gül kurur, zaman geçer, biter her şey bir anda,
Bize kalan sadece, insanlığın yolu bu.

Gözyaşının rengi bir, feryadı birdir canın,
Hangi tende çarparsa, aynı kanda saklı can.
Kıymeti yoktur inan, o kibrin ve unvanın,
Yaratılanı sevmek, Yaratan’dan bir nişan.

Karanlığı boğacak, ancak bir mum ışığı,
Kini sevgi boğacak, hoşgörüyle dolunca.
Dünya bir han gibidir, herkes onun aşığı,
Giderken ne götürür, vakit dolup solunca?

Elimizi uzatıp, tutalım bir kardeşçe,
Yıkılsın o duvarlar, örülen sinsi kinle.
Konuşalım dünyayı, en güzelinden lehçe,
Barışın bestesini, gel de kalbinle dinle.

Nefret bir sarmaşıktır, boğar taze dalları,
Güneşi saklar bizden, ruhu hapseder yasta.
Çiçeklerle bezensin, ömrün bütün yolları,
Gönüller şifa bulsun, kalmasın kimse hasta.

Bir tebessüm yeterli, buz dağını eritmeye,
Bir tatlı söz kâfidir, yaraları sarmaya.
Gerek yok bu ömürde, birbirini bitirmeye,
Geldik bu dar dünyaya, bir menzile varmaya.

Garip Murat söyler ki: Sevgi olsun tek murat,
Nefreti gömelim biz, tarihin derinliğine.
İnsanlıktır asıl kâr, budur en büyük sırat,
Erelim bu huzurun, sonsuz serinliğine.