Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hoştu, güzeldi..
Ozanca bir söylem işte..
Bizim ozanlarımız böyledir. Yol çizer, ışık olur, gerekirse tokmak olur, gerekirse bulut...
Teşekkürler Sentezî...
Sağolasın...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta