Hissiz Mermerler Şiiri - Yusuf Tak

Mezarların yanından geçiyorum,
Yüzüme bakıyor hissiz mermerler.
Bir keman sesi duyuluyordu,
Ağır ve ölü kalpleri dirilten bir edayla...

Sessiz bir çığlık yükseliyordu,
Eskimiş tellerinin arasında.
Ellerinde çiçek,
Mezar başlarında ağlayan insanlar vardı.

Yaşarken söylenilemeyen güzel sözler söyleniliyordu.
Keşkeler ve pişmanlıklar,
Ardı ardına sıralanıyordu.

Mezarlıklar,
Yaşayanlar ve ölüler için
Pişmanlıklar yurduymuş meğer.
Yarına bırakılan her şeyin,
Yaşanılamadığı yermiş meğer.