Atalarım yağmurdan kaçan doluya tutulur derdi.
Bizim Kafkasya bölgesinde doluya hışır* denir.
Çocukken dağda ve yaylada küçük kuzuları otlatırken hışır yağdığında küçük kuzuların derileri gömgöy** olurdu. Tümünün üzerine kapaklanmaya çalışır küçük kuzuları hışırdan korumak için çaba harcarken kendi kafam bilye büyüklüğünde yağan hışırın hırsı karşısında şişiyor ağrısını hissetmiyordum. Peşisıra güneş açardı ve tümü anında unutulurdu.
Yağmurluk ve benzeri bir koruyucu kullanmak gibi bir kültürümüz yoktu.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta