Giresun Küçüklü sahildeki kır kahvesinde
Gün son kırmızılığını götürdü
Uzaktaki dağ yamaçlarının arkasına.
Denize karşı tüttürülen sigaraların
Dumanı gözlerimizde,
Kahvenin tadı damaklarımızda yaşayacak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gayet sade ve başarılı bir anlatım.Emeğinize, yüreğinize, kaleminize sağlık.... Dostcakalın .Nazlıcan
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta