Hırçın Dağların Mor Menekşesi

Sonbahar değerdi saçlarıma gözlerim dalarken sana
Ah bir bilsen nasıl da dokunuyorsun yitik ruhuma
Tabiatın ortasında gizemlerle dolu bir devasa
Sessizliğin korkutucu yine de gel diyorsun bana...

Şehrin gürültüsünden bıktım usandım
Hayallerimi yine askıya astım
Kalabalık içinde bir ben kaldım
Gönlüm yamacında ben sana aktım...

İnceden inceden çağırıyorsun beni
Heran içimde görüyorum gölgeni
Öyle hırçın durma göster bir kez sevgini
Ahvalimi yazdım biliyorum ben seni

Sen ki ulaşılması zor asi bir dağ olsan da
Ben ki gördüğümün ötesine baksam da
Kurtlarının ulumasıyla ayazı yaysan da
Gönlüm senden yana bas beni bağrına...

Dikenli yolları yalın ayak geçtim
Kan kokusu sinmiş sularından içtim
Akrebin kıskacından bir damla biçtim
Ey hırçın dağ, seni mesken seçtim...

Sanma ki bu düzen böyle gelir böyle gider
Sanma ki sadece uzaktan uzağa gözlerim değer
Gönlüm sendedir ruhum yamacında gezer
Sana kavuşmak ahtım içimi deler de geçer...

Sana çıkan yolları açsın bana patikaların
Bu bozuk kentten alsın beni kolların
Dilden dile dolanır kardeleni sakladığın
Bir ben mi kaldım yerinden öylece baktığın...

Kaç renge bürünüyor da böyle ilgimi çekiyorsun
Kaç çeşidin var da her canlıya yer veriyorsun
Yüreğimi ısmarladım bilerek mi görmüyorsun
Mor menekşeyim işte daha ne bekliyorsun....