Çok karanlık bir yer var göğsümde.
Gömülmemiş mayınlar ve görülmemiş kadınlar.
Şu mayın işi çok canımı sıkıyor.
‘Sıkı can çıkmaz derler’
O daha çok canımı sıkıyor.
Mayın en azından patladıkça aydınlatıyor ruhumu.
Kalbimdeki mayında ölen kadınlarla aydınlanmak pek iç açıcı değil tabi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta