Yandı-söndü, söndü-yandı binlerce ışık.
Titredi gölgeler…savrulunca közler.
Kordan bir ocak karşısında iki aşık
Birleşti özlemle dolu gözler.
Dağlara tırmandılar bir küheylân atla,
Şimşek-yıldırım, görülmemiş âfatla.
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.
Devamını Oku
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.




Gözlerin destansı öyküsünü ne güzel anlatmışsınız...İnsanların yapamadığı güzellikleri bazen gözler ne güzel uygulamaya geçiriyor...Tebrikler...
susabilirse sözler
herşeyi görür gözler
görmüyorsa havva
neylesin adem
anlatılmaz yaşanır hikayeler...
söz yok üstadım harika bir hikaye, harika bir anlatı...
kafiye zorunda bakmıyorum çünkü imge çok hoş...
başarılarınızın devamını dilerim sayın Eryiğit...
Güzel de..
İkinci kıtanın kafiye uydurma zorlaması bozmuş.
Birinci dörtlük harika.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta