parke taşlı sokaklarım vardı
topuklarında ayakkabımın çakıl taşı gıcırtısı
varlığımdan bihaber aşklarımın tik-takları
ne kadar yaşadığımı hatırlamasam da
yeşil şortumda gizli çocukluğum
ilk sigaramı mahalle parkında içmişliğim
ve delikanlılığın kalp atışlarında demlenmek başkaydı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta