Bir gece vakti,
Derinleşen karanlığa karışarak,
Koşar adım gözden kayboldun sen.
Soğuk duygular, paramparça umutlar,
Yıkılmış hayâller kaldı senden geriye.
İçinde hiç bir şey görünmeyen bir siyah,
Sonsuzluğu karanlığa çeviren çılgın tutku,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta