Yanık sinemin sol yanında
Sevda çölünün amansız ateşiyle
Vefasız düşlerin yorgunluğunda
Yalnızlık abidesidir, bendeki bu yürek.
Kavruk Anadolu'mun kurak bağrında
Yaz sıcağının şok vurgunlarına
Ve kış ayazının dağlayan darbelerine,
Karanlık gecelerde ıslık çalan rüzgarlarına
Boyun eğmeyen bir kaledir, hicran istasyonu.
Bu istasyondan yolcular gider
Yolcular gelir yıllar boyunca durmadan.
Kimi yalan taşır kimi sevda saklar
Elindeki ağır bavullar içinde.
Tıpkı benim yüreğimde büyüyen
Sevdalardan geriye kalan hüzün gibi...
Gelen her tren umuttur geleceğe
Yalnızlığı paylaşmaktır yaşam adına
Oysa vefadır aradığı, hicran istasyonunun,
Trenden inip etrafına bakınan gözlerde.
Tiz bir düdük öter, Yine yeşil yanar
Makas atılır hayatın diğer yoluna.
Yine umutlar akıp gider uzayan raylarda
Bir dolu hicran daha yığılır istasyon durağına
Gelip geçenlerin yüreğime bıraktığı acılar misali...
Akşam güneşi iner, karanlık çöker yazıya
Bir acı rüzgar eser yakar yüzleri, elleri.
Yine yalnızlıktır, yine acıdır, yine hüsrandır
Gidenlerin ardından kalan peron taşlarında.
Gözyaşı döker yüreğim gibi, istasyon binası...
Belirsiz ufuklarda sökerken şafak
Sessizlik çöker güneşle birlik.
Trenler gelir, trenler gider istasyondan
Yaşanan hep hicrandır bu durakta.
Yine trenler gelip geçecek güneşler doğdukça.
Yanıp sönen sinyal ışıklarında
Düdükler ötecek, makaslar atılacak.
Umutlar doğacak, hüsranlar çökecek her seferinde
Her şeye rağmen dimdik duracak hicran istasyonu
Her kahroluştaki, her yıkılıştaki yorgun yüreğim gibi...
Kayıt Tarihi : 8.1.2014 17:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Anadolu’nun uçsuz bucaksız ovalarında ya da bozkırında, otobüsle yolculuk yapmışsınızdır. Karayoluna paralel uzanan demiryolu üzerinde, yola yakın bazı yerlerde küçücük binalarda tren istasyonu görürsünüz, tek başına… Yaz- kış, karda- fırtınada, gece- gündüz hep yalnız, hep tek başına… Geceleyin tek penceresi ışır, yıldızlarla arkadaş olmak istercesine. Geçerken; hep orada yaşayan aileleri düşünürüm. Mutlaka bir komşuları, bir arkadaşları olmasını istiyorlardır diye. İhtiyaçlarını, gelecek trenlere sipariş yaparak karşılıyorlardır, kim bilir? Bir de, çevremde kapısının önünde oturup ya da huzurevlerinde sessizce bekleyen, birisi gelip de merhaba desin diye umutsuz gözlerle bakan yalnız yaşlı kimseler vardır. Bu iki manzara, beni oldum olası hep etkilemiştir. Bu iki manzarayı, bir şiirle birleştirmeyi düşündüm. Daha yaldızlı sözcüklerle, daha parlak dizeler olabilirdi, bilmiyorum…
Güzel bir şiirdi.
Ömrünüze bereket. İlhamınız bol olsun.
Kaleminize gönlünüze sağlık.
Tebrik ediyorum.
TÜM YORUMLAR (48)