Yalçın kayalarda savrulan,hırçın rüzgarlar gibi,
Yorgun kanatların gölgesinde titrer her vicdan.
Yağar sabahlarına sessizce,yağmurlar misali.
Islanan gözlerde akar,düşer her gönüle hicran.
Duyulmaz olur zirvenin nefesi,karıştıkça buluta.
Vadilere düşen her gölge,sanki girmiş tabuta.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta