Gittiğin o gün çöktü üstüme
Zaman suskun, kelimeler küskün,
İçimde yankılanan sessizliğin
Bir ömrün yankısı gibi sönük ve üzgün.
Bir çiçek soldu gözbebeklerimde,
Yüreğimde kırık bir gül düşü,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta