Senin hicranın ile dipsiz bir kederdeyim
Kuşatıyor içimi uçurum kıyıları
Gözümde perde perde akşamı taşıyorum
Münzevi duygulara mukayyet yaşıyorum
Yakamı bırakmıyor hüznün kanlı elleri
Artık mâmur değilim, harâbım, hederdeyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta