ne zaman büyüyeceğim diye düşünürken dahada ufalıyorum yaşam karşısında, yarattığım evren içinde nokta olup yitiyorum. oysa ben varsam o var idi ben yoksam o yok idi.
şimdi nedir bu hiçlik halleri.
evren mi galip geldi, ben mi pes ettim yaşam yolculuğunda
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Yaşam yolculuğunda yüzünüz güneşe dönük ise gölgeniz büyür. Gölgenin büyümesi ise yürüyenin küçülmesi anlamına gelmez... Kişinin, daha çok varlıklarını (hiçliklerini değil) sırtında taşıdığı gölge şeklindeki torbada saklamasıdır.
Kaleminize sağlık ...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta