Sahne hiçlik bilincidir. Tıpkı dünyanın kendisi gibi ancak hiçlik yanlızca varlığın özüyle bütünlenendir. Varlığın kimi yok oluşu hiçlikte ve daha fazlası varoluşu varlığın arınması hiçkimse olarak doğmasıdır.
Hiçliğin varlıkla buluşmasıdır sahne. O birlikte duyduğumuz birlikten bütünlenen bir yaşam. Bir sahne bir kalıba girer ama bir insan asla!
Çünkü tiyatroyu kalıplaştıran insan yine ancak onun içinden özgürleşendir.
Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime ne
Tuttum, ta içime oturttum seni
Aldım, okşadım saçlarını, öptüm
İçtim yudum yudum güzelliğini
Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette
Devamını Oku
Tuttum, ta içime oturttum seni
Aldım, okşadım saçlarını, öptüm
İçtim yudum yudum güzelliğini
Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta