Kırık bir saatin sustuğu o kör noktada,
Yankı, kendi sesini boğan bir urgan şimdi.
Hangi aynaya baksam, hep aynı yabancı odada;
Unutulmuş bir alfabe gibi dağılıyor zihnimin bendi.
Düğümler iç içe, çözüldükçe daralan bir çember,
Hatıra; paslı bir iğneyle işlenen o ince sızı.
Zaman, boş bir kadehte biriken o gri keder;
Ve ben, o kadehin dibindeki en derin çizgi.
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 10:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!