Hiçliğin Evi Şiiri - Fikret Adımol

Her ev bir keder
ayrılık düştüyse eğer.
Ateş düştüğü yeri yakar,
yangını ayrı, enkazı ayrı beter.

Her ev bir afet,
yalnızlık büyük sefalet.
Dünyası üzerine yıkıldı,
ayrılık ayrı, yalnızlık ayrı felaket.

Geceye hüznü yakıştırmış birileri,
birilerinin gecelerini hiç etmiş kimileri.
Yalnız bir gecede hiçliğin evinde,
dona kalır zaman
gitmez ileri.

Kimileri gecesiyle gündüzüyle
devam ederken ömrüne,
yalnızlığı yatıya kalan birilerinin
günyüzü görmek neyine.

Birileri duman olup sarılırken tütününe,
kimileri keyif sigarasını tüttürmekte.
Birilerine afet olan kimileri
gününü gün ederken,
birileri tükenmekte,
kimileri tüketmekte...